Η ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ
ΕΡΓΑΣΙΑ ... το μεγάλο PROJECK στην ζωη μιας εργαζόμενης μανούλας και συζήγου.
ΑΛΛΑΓΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
α΄μέρος
Και όταν λέμε αλλαγή εννοώ ρυζική. Θα αναφερθώ λίγο στην προηγούμενη εργασία μου. Είχα την τύχη ,την περίοδο που ξεκίνησε η πρώτη καραντίνα (λόγω του κορονοϊού) να εργάζομαι σε φούρνο. Και λέω, την τύχη, γιατί δεν χρειάστηκε να παγιδευτώ μέσα στο σπίτι με τις όποιες συνέπιες θα μπορούσε να είχε αυτό.
Βέβαια η εργασία σε φούρνο είναι από μόνη της μια δύσκολη και επίπονη υπόθεση. Θα υπογραμμίσω (για να σε προλάβω) ότι όλες οι δουλιές έχουν τις δυσκολίες τους, που αν δεν τις ζήσεις από μέσα δεν μπορείς να τις φανταστείς!!! Εγώ λοιπόν θα σου πω ,όχι τι φαντάζομαι ,αλλά τι βίωσα σαν πωλήτρια σε φούρνο.
Το ωράριο: Καθώς το μαγαζί ήτανε ανοιχτo 6:00 - 23:00 , όταν είχα την πρωινή βάρδια έπρεπε να ξυπνάω από τις 5:00 (βάρβαρο ειδικά τον χειμώνα) ,όταν ήμουνα βραδινή γύρναγα στο σπίτι μου τα μεσάνυχτα και στην μεσαία βάρδια (11:00 - 19:00) με το πήγαινε και έλα χανότανε όλη η μέρα.
Σωματική καταπόνηση: Η απόλυτη ορθοστασία. Πολύ βάρος (ειδικά ότι είναι σιραπιαστό). ΚΑΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ επικύψεις καθημερνά. Σκέψου όλες τις φρατζόλες που είναι στα ράφια .... ένα σκύψιμο η κάθε μία...
Ψυχολογία: Πάντα πρέπει να είναι καλή ή αν δεν είναι να το παίζω ότι είναι!!!! Δεν μου φταίει ο πελάτης για το πώς ξύπνησα το πρωί ή τι συμβαίνει στην προσωπική μου ζωή. Άσε που παίζουμε και τον ρόλο του ψυχολόγου. Δεν μπορείς να φανταστείς τι έχω ακούσει από πελάτες για τα προσωπικά τους (έχω σκεφτεί να γράψω βιβλίο). Εδώ θα προσθέσω ότι είχα και έναν πολύ δύσκολο εργοδότη. Αυταρχικό, απόλυτο, κακότροπο (έβριζε, πρόσβαλε, υποτιμούσε),δεν πλήρωνε υπερωρίες και Κυριακές, δεν υπήρχε μπράβο, μόνο έψαχνε να βρει τι έχουμε κάνει λάθος .....και η λίστα δεν τελειώνει!!!
Όμως εγώ έβλεπα την θετική πλευρά και θεωρούσα (και τώρα θεωρώ) ότι ήμουνα τυχερή για την δεδομένη στιγμή και για τις συνθήκες μέσα στις οποίες είχαμε (και έχουμε) κληθεί να επιβιώσουμε.
Συνεχίζεται..
ΑΛΛΑΓΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
β΄μέρος
Μια μέρα ,καθώς τελείωσα την πρωινή βάρδια ,πάω σε ένα διπλανό κατάστημα να αγοράσω ένα κολάν. Ακολουθήσε ο παρακάτω διάλογος με την ιδιοκτήτρια του καταστήματος:
Ιδ: Καλημέρα, τι κάνεις;
εγώ: Δόξα το Θεό καλά.
-- τι καλά; Κομμάτια σε βλέπω...
-- εεε τι περιμένεις; Από τις 5 στο πόδι
--αχ !!αν ήξερες υπολογιστές ....σου είχα δουλειά!!
--(τσιμπάω) ξέρω!! Τι δουλειά;
-- άσ'το... θέλει να ξέρεις εμπορικό πρόγραμμα
--Ποιο πρόγραμμα; Έχω δουλέψει σε εταιρίες και σε λογιστήρια....
--Δεν ξέρω. Θέλεις να πάρω τον γνωστό μου ,να περάσεις από ΄'κει τώρα΄;
--εεε....,τώρα;;;(το κολάν μου και τα παπούτσια μου ήταν μέσα στο αλεύρι) ΝΑΙ ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΕ ΤΟΥ!! είπα αποφασιστικά.
Αυτό ήταν, Πήγα ,μιλήσαμε, συμφωνήσαμε, τέλος.Και έτσι , εγώ τώρα δηλώνω υπάλληλος γραφείου με ωράριο Δευτ-Παρασ 8:30-16:30.
"όταν είναι να γίνει κάτι...θα γινεί"